چگونه چوب باغچه را برای تخت های مرتفع و جعبه های کاشت انتخاب می کنید؟

انتخاب گونه های چوبی مناسب برای تخت های مرتفع و جعبه های کاشت

سدر، چوب قرمز و ملخ سیاه معمولاً برای تخت‌های باغچه و جعبه‌های گلدان توصیه می‌شوند زیرا حاوی روغن‌های طبیعی و تانن هستند که در برابر پوسیدگی و فعالیت حشرات بدون درمان شیمیایی اضافی مقاومت می‌کنند. برای باغبانانی که گزینه‌های کم‌هزینه‌تری را ترجیح می‌دهند، کاج یا صنوبر دارای گواهی FSC که با یک درزگیر ایمن برای باغ کار می‌شود نیز برای چندین فصل رشد عملکرد خوبی دارد. گونه‌های چوبی انتخاب‌شده مستقیماً بر مدت زمان دوام یک بستر مرتفع، میزان ایمن بودن آن برای رشد گیاهان خوراکی و میزان نگهداری مورد نیاز ساختار در طول زمان تأثیر می‌گذارد. از آنجایی که تخت‌های مرتفع و گلدان‌ها در تماس دائمی با خاک مرطوب قرار می‌گیرند، این ماده به جای قرار گرفتن در معرض باران گاه به گاه که ممکن است چوب حصار یا چوب‌های داربست ممکن است مواجه شود، باید رطوبت پایدار را تحمل کند.

جعبه های کاشت که برای گیاهان، سبزیجات یا گیاهان گلدار استفاده می شوند بسته به اندازه و طراحی زهکشی با تقاضاهای کمی متفاوت هستند. ظروف کوچکتر سریعتر خشک می شوند و ممکن است گونه های مقاوم در برابر پوسیدگی کمتری را تحمل کنند، در حالی که بسترهای بلندتر که متر مکعب خاک را در خود نگه می دارند رطوبت را برای مدت طولانی حفظ می کنند و از چوب متراکم تر و به طور طبیعی بادوام بهره می برند.

چرا ایمنی چوب برای باغ های خوراکی مهم است؟

چوب مورد استفاده در اطراف گیاهان خوراکی به بررسی دقیق تری نسبت به چوب انتخاب شده برای سازه های تزئینی باغ نیاز دارد. پالت‌ها و بند‌های راه‌آهن احیا شده گاهی اوقات برای تخت‌های مرتفع استفاده می‌شوند، زیرا ارزان هستند یا از قبل آماده هستند، اما پالت‌ها اغلب با آفت‌کش‌ها یا مواد بخور برای اهداف حمل و نقل درمان می‌شوند و بند‌های راه‌آهن معمولاً با کرئوزوت، یک ماده نگهدارنده مرتبط با آلودگی خاک، اشباع می‌شوند. این مواد شیمیایی می‌توانند به خاک اطراف نفوذ کنند و به مرور زمان توسط سبزیجات ریشه‌دار و سبزی‌های برگ‌دار رشد یافته در اطراف جذب شوند.

سدر یا چوب سرخ تصفیه نشده کاملاً از این نگرانی جلوگیری می کند زیرا مقاومت پوسیدگی طبیعی آنها از ترکیباتی است که قبلاً در چوب قلب وجود دارد نه از مواد شیمیایی کاربردی. در جایی که از الوارهای تحت فشار در نزدیکی محصولات غذایی استفاده می شود، بررسی اینکه این تیمار برای تماس مسکونی و کشاورزی تایید شده است، مانند فرمولاسیون های مدرن مبتنی بر مس، احتمال انتقال مواد شیمیایی ناخواسته به بستر رشد را کاهش می دهد.

مقایسه مقاومت پوسیدگی در میان گونه‌های معمول چوب باغی

مقاومت در برابر پوسیدگی بین گونه ها به طور قابل توجهی متفاوت است و این تنوع هم بر عمر مورد انتظار یک سازه و هم بر تعداد دفعات نیاز به تعویض یا تعمیر تأثیر می گذارد. جدول زیر چندین نوع چوب را که معمولاً برای تخت‌های مرتفع، گلدان‌ها و پروژه‌های مربوطه در فضای باز مورد استفاده قرار می‌گیرد، همراه با ویژگی‌های دوام کلی آنها در شرایط تماس با خاک نشان می‌دهد.

این ارقام محدوده های کلی مشاهده شده در معرض رطوبت معمولی در فضای باز را نشان می دهد و طول عمر واقعی بستگی به آب و هوای منطقه، کیفیت زهکشی، و مقدار چوب در تماس مستقیم با خاک در مقابل قرار گرفتن در معرض درجه بالاتر دارد.

نقش گواهی FSC در تامین چوب باغچه

گواهی شورای نظارت بر جنگل نشان می دهد که چوب تحت شیوه های جنگلداری مدیریت شده که برای حفظ سلامت جنگل، حفاظت از تنوع زیستی و حمایت از چرخه های کاشت مجدد مسئول طراحی شده اند، برداشت شده است. برای چوب باغچه به طور خاص، این گواهینامه راهی برای تأیید اینکه مواد از یک زنجیره تأمین قابل ردیابی و منبع قانونی به جای عملیات ثبت نامنظم شده به دست آمده است، ارائه می دهد.

آنچه FSC Labeling تایید می کند

یک برچسب FSC روی چوب یا محصولات تمام شده باغی، زنجیره ای مستند از نگهداری از جنگل مبدا را از طریق پردازش و توزیع تایید می کند. این مستندات مخصوصاً برای خریدارانی که می‌خواهند اطمینان حاصل کنند که بستر بلند یا مواد حصارکشی آنها به جنگل‌زدایی یا از بین رفتن زیستگاه کمک نمی‌کند، مرتبط است و اغلب با گونه‌های چوبی که قبلاً برای دوام طبیعی شناخته شده‌اند، مانند سرو و چوب‌های سخت خاص همراه است.

متعادل کردن گواهینامه با انتخاب گونه

صدور گواهینامه به مسئولیت منبع یابی می پردازد، اما نیاز به تطبیق ویژگی های گونه با برنامه باغ مورد نظر را جایگزین نمی کند. یک چوب نرم تایید شده بدون خواص مقاوم در برابر پوسیدگی ممکن است هنوز زودتر از یک چوب سخت تایید نشده با دوام طبیعی بالا نیاز به آب بندی یا جایگزینی داشته باشد، بنابراین هر دو فاکتور در هنگام انتخاب مواد ارزش دارند که با هم وزن شوند.

آب بندی و درمان چوب باغچه تصفیه نشده

گونه‌های چوبی درمان نشده با مقاومت طبیعی متوسط، مانند سرو یا صنوبر داگلاس، می‌توانند با استفاده از روغن بذر کتان، روغن تونگ یا درزگیر بیرونی مبتنی بر آب، عمر مفید خود را افزایش دهند. این مواد جذب رطوبت را به الیاف چوب آهسته می کنند، که به نوبه خود چرخه های تورم و انقباض را کاهش می دهد که در نهایت منجر به ترک خوردن و تاب برداشتن می شود.

برای تخت های مرتفعی که برای رشد گیاهان خوراکی در نظر گرفته شده است، درزگیرهای ایمن برای غذا در دسترس هستند که از نگهدارنده های مصنوعی موجود در درمان های استاندارد بیرونی جلوگیری می کنند. استفاده مجدد از پوشش درزگیر هر یک تا دو سال یک بار، به ویژه در انتهای بریده شده و درزهایی که رطوبت به راحتی وارد آن می شود، به حفظ حفاظت ثابت در طول عمر سازه کمک می کند.

1. سطوح ناهموار را قبل از اعمال پوشش اولیه درزگیر به آرامی سنباده بزنید تا جذب بهتر شود.
2. دو لایه نازک را به جای یک لایه ضخیم برای جلوگیری از جمع شدن ناهموار بمالید.
3. به لبه های برش، گوشه ها و نقاط نازک کاری توجه ویژه ای داشته باشید.
4. قبل از اینکه خاک یا گیاهان را دوباره به ظرف اضافه کنید، زمان پخت کامل را بگذارید.

جزئیات ساخت و ساز که بر طول عمر تأثیر می گذارد

فراتر از انتخاب گونه‌ها، نحوه مونتاژ یک تخت یا جعبه کاشت بر میزان ماندگاری چوب در طول زمان تأثیر می‌گذارد. ضخامت تخته اهمیت دارد زیرا استوک نازک‌تر، معمولاً زیر یک اینچ، سریع‌تر از تخته‌هایی در محدوده یک و نیم تا دو اینچی که معمولاً برای قاب‌بندی سازه‌ای باغ استفاده می‌شود، تاب می‌خورد و ترک می‌خورد. نازک کاری گوشه ای نیز نقش مهمی ایفا می کند، زیرا اتصالات لب به لب ساده ای که با پیچ های دارای درجه بیرونی محکم شده اند، در مقایسه با گوشه های میخ شده یا چسبانده شده، امکان جداسازی و تعویض تخته را آسان تر می کنند.

بالا بردن پایه یک جعبه کاشت از سطح زمین، یا پوشاندن فضای داخلی با پارچه منظره قابل تنفس، تماس مستقیم خاک با چوب را کاهش می‌دهد و می‌تواند به طور معنی‌داری عمر مفید را، گاهی اوقات چندین سال، بدون تغییر خود گونه‌های چوب افزایش دهد. سوراخ‌های زهکشی در امتداد ضلع‌های پایینی بیشتر از تجمع آب در برابر سطوح دیوار داخلی جلوگیری می‌کند، که یکی از شایع‌ترین علل پوسیدگی زودرس در طرح‌های کاشت محصور است.

کاربردهای رایج فراتر از تخت های مرتفع

همان اصول انتخاب چوب مورد استفاده برای تخت های مرتفع به طور طبیعی به سایر سازه های باغ نیز گسترش می یابد. نرده‌ها و نرده‌ها از پایه‌های مقاوم در برابر پوسیدگی که در زیر درجه قرار گرفته‌اند، جایی که تماس خاک ثابت است، همراه با تخته‌های پرکننده با متراکم کمتر در بالای زمین، بهره می‌برند. عرشه و مبلمان در فضای باز معمولاً از گونه های خشک شده در کوره و از نظر ابعاد پایدار استفاده می کنند تا تاب برداشتن زیر ترافیک پیاده و تغییرات رطوبت فصلی را به حداقل برسانند. لبه‌های منظره و الوارها که اغلب برای تعیین مرزهای مسیر یا دیوارهای حائل استفاده می‌شوند، عموماً به چوب‌های سخت متراکم‌تر یا الوارهای فرآوری‌شده متکی هستند که قادر به مقاومت در برابر تماس مستقیم با زمین در فصول مختلف هستند.

باغبانانی که در حال برنامه ریزی ترکیبی از این سازه ها در یک فضای بیرونی واحد هستند، گاهی اوقات یک یا دو گونه چوبی را روی تخت های مرتفع، لبه ها و تراس ها استاندارد می کنند تا برنامه های نگهداری را ساده کرده و از ظاهری منسجم بصری در سراسر باغ اطمینان حاصل کنند.