آیا پوشش الواری بیشتر از یک سطح است؟

اصطلاح پوشش الواری یک عملیات سطح داخلی - یا گاهی اوقات بیرونی - را توصیف می کند که در آن چوب یک لایه روکش پیوسته را در سراسر دیوارها، سقف ها یا هر دو تشکیل می دهد. از اسکلت چوبی سازه ای متمایز است: در جایی که یک ساختمان با اسکلت چوبی از چوب برای تحمل بار استفاده می کند. اندود چوبی فضا از چوب به عنوان یک پوست عمدی استفاده می کند - لایه ای از آگاهی مادی که بر هر سیستم ساختاری در زیر آن اعمال می شود.

تمایز اهمیت دارد زیرا قصد را آشکار می کند. فضای داخلی با پوشش چوبی یک محیط حسی انتخاب شده است، نه یک نتیجه ساختاری اتفاقی. معمار یا طراح تصمیم گرفته است که ساکنین در فضایی زندگی کنند، کار کنند، یا در فضایی که کاملاً با دانه، رنگ و بوی چوب پیچیده شده است حرکت کنند. این تصمیم پیامدهایی برای آکوستیک، آسایش حرارتی، کیفیت هوا، تعمیر و نگهداری و تجربه عاطفی بلندمدت ساختمان دارد - که همه آنها مستحق بررسی دقیق هستند.

پوشش چوبی در طیف وسیعی از مقیاس ها و گونه شناسی ها ظاهر می شود: اتاق خواب های مسکونی و راهروها ، فضای داخلی سونا اسکاندیناوی، کلبه های کوهستانی، اتاق های چای ژاپنی، سالن های کنسرت، سالن های خروج فرودگاه، هتل های بوتیک، و گالری های هنر معاصر. هر بافتی از خواص متفاوتی از چوب استفاده می‌کند، اما همه آنها در یک فرض اساسی مشترکند - که محصور کردن یک انسان در چوب، تجربه‌ای متفاوت از محصور کردن آنها در گچ، بتن یا شیشه ایجاد می‌کند.

تاریخچه مختصری از فضای داخلی با اندود چوبی

انگیزه برای پوشش سطوح داخلی با الوار، ماقبل تاریخ است. مدت‌ها قبل از اینکه هدف تزیینی وارد تصویر شود، کنده‌های خرد شده و تخته‌های تراش خورده به وجه داخلی دیوارهای خاکی ثابت شده بودند تا رطوبت و کشش را دفع کنند. عملکرد بر زیبایی مقدم است، همانطور که تقریباً همیشه انجام می دهد.

در دوره قرون وسطی، پوشش های چوبی به یک نشانگر وضعیت تبدیل شده بود. سالن بزرگ یک خانه عمارت انگلیسی یا یک انجمن صنفی فلاندری از چوب بلوط پوشیده شده بود - عمیق، تاریک و طنین انداز - چوبی که قرن ها دود شمع و آتش باز بیشتر رنگ آمیزی شده بود. وینسکوت کردن عمل پوشاندن قسمت پایینی دیوارهای داخلی با الوارهای برجسته، به یکی از مدون‌ترین سیستم‌های تزئینی در معماری غربی تبدیل شد، نسبت‌های آن بر اساس قوانین کلاسیک و صنعتگری آن بیانگر مستقیم ثروت خانوار است.

در ژاپن، یک سنت موازی اما از نظر فلسفی متمایز به موازات آن توسعه یافت. را سوکیا سبک معماری چای، اصلاح شده در قرن 16 و 17، از سرو ناتمام استفاده شده است. sugi ) و سرو هینوکی به عنوان مواد اولیه داخلی - نه برای نشان دادن ثروت، بلکه برای ایجاد محدودیت. گره ها، بی نظمی دانه ها، و تنوع رنگ طبیعی به جای پنهان در آغوش گرفته شد. زیبایی شناسی وابی نقص را به نیت تبدیل کرد و چایخانه با پوشش چوبی به اندازه یک نوع ساختمان به یک فناوری معنوی تبدیل شد.

دوران صنعتی روکش چوب را از طریق تخته های زبانه و شیار تولید انبوه دموکراتیک کرد، اما آن را نیز ارزان کرد. در دهه‌های پس از جنگ، تابلوهای چوبی مترادف با فضاهای داخلی حومه شهر شد - شهرتی که تا دهه 1980 از آن برخوردار بود. بهبودی از اسکاندیناوی آمد. جنبش مدرن نوردیک، به رهبری طراحان و معمارانی که از ترک رابطه خود با مواد جنگلی محلی خودداری کردند، پوشش های چوبی را به عنوان وسیله ای برای صداقت، سادگی و صنعت بازسازی کرد. در اوایل دهه 2000، فضای داخلی با اندود چوبی به عنوان بیانیه ای از ماتریالیسم متفکرانه به جای نوستالژی روستایی، دوباره وارد طراحی عالی شده بود.

یک تمایز انتقادی: آستر چوبی نباید با وینیل، لمینت یا پانل های کامپوزیت چاپ شده با جلوه چوب اشتباه گرفته شود. مزایای قابل اندازه گیری آکوستیک، حرارتی و کیفیت هوای پوشش چوبی اصلی کاملاً به ساختار بیولوژیکی چوب واقعی بستگی دارد - تخلخل سلول باز، محتوای رزین طبیعی و فیبر رطوبت سنجی. تقلیدهای مصنوعی هیچ یک از این ویژگی ها را ارائه نمی دهند، فقط پیشنهاد بصری آنهاست.

علم اینکه چرا فضاهای پوشیده از چوب احساس متفاوتی دارند

حس شهودی راحتی که اکثر مردم در فضای داخلی با پوشش چوبی گزارش می‌کنند، تخیلی نیست و صرفاً شرطی‌سازی فرهنگی نیست. چندین پدیده فیزیکی قابل اندازه گیری به یک تجربه فیزیولوژیکی واقعاً متفاوت کمک می کنند.

بیوفیلی و پاسخ به استرس

فرضیه بیوفیلیا توسط زیست شناس E.O. ویلسون، پیشنهاد می‌کند که انسان‌ها به لحاظ تکاملی تمایلی به مواد طبیعی و سیستم‌های زنده دارند. تحقیقات تجربی منتشر شده در مجله بین المللی تحقیقات محیطی و بهداشت عمومی دریافته است که قرار گرفتن در معرض سطوح چوبی به طور قابل توجهی فعالیت سیستم عصبی سمپاتیک - نشانه فیزیولوژیکی استرس - را در مقایسه با فضاهای معادل که با بتن رنگ شده یا تخته گچی پوشانده شده اند، کاهش می دهد. ضربان قلب و رسانایی پوست هر دو در حضور چوب واقعی کاهش می‌یابند. به نظر می رسد که این مکانیسم شامل پیچیدگی بصری فراکتال دانه چوب است، که محدوده فرکانسی را اشغال می کند که پردازش بصری انسان بدون تلاش شناختی آن را کنترل می کند، و باعث ایجاد یک واکنش آرامش ملایم می شود.

عملکرد آکوستیک

سطوح با پوشش چوبی از طریق دو مکانیسم مکمل به طور معناداری به آکوستیک اتاق کمک می کنند. اول، ساختار سلولی الیافی چوب انرژی صوتی با فرکانس متوسط ​​تا بالا را جذب می‌کند و پژواک فلاتر و زمان طنین را کاهش می‌دهد - ویژگی‌هایی که باعث می‌شود اتاق‌های با سطح سخت احساس خشن و خسته‌کننده کنند. دوم، سفتی و جرم پانل های چوبی اجازه می دهد تا رزونانس کنترل شده در فرکانس های پایین تر، گرمای مشخصی را ایجاد کند که باعث می شود سالن های کنسرت و استودیوهای ضبط با پوشش چوبی نسبت به مشابه های بتنی خود ترجیح داده شوند. این صرفاً ترجیح زیبایی شناختی نیست: مطالعات کنترل شده به طور مداوم نمرات راحتی شنونده و درک گفتار را در محیط های آکوستیک با پوشش چوبی نشان می دهد.

تنظیم رطوبت

چوب رطوبت سنجی است: رطوبت هوای مرطوب را جذب می کند و وقتی هوا خشک می شود آن را آزاد می کند و به عنوان یک بافر غیرفعال عمل می کند که رطوبت نسبی داخل خانه را تعدیل می کند. یک اتاق کاملاً چوبی - دیوارها و سقف - می تواند رطوبت نسبی محیط را تا چند درصد در طول یک روز بدون هیچ گونه مداخله مکانیکی تغییر دهد. منطقه آسایش انسان برای رطوبت نسبی بین 40 تا 60 درصد است. بالاتر از 60٪، خطر کپک و ناراحتی تنفسی افزایش می یابد، در حالی که زیر 40٪، غشاهای مخاطی خشک می شوند و الکتریسیته ساکن تجمع می یابد. فضاهای با اندود چوبی به طور طبیعی در آب و هوای معتدل به سمت مرکز این محدوده تمایل دارند.

آسایش حرارتی

رسانایی حرارتی الوار تقریباً هشت برابر کمتر از بتن و بیست برابر کمتر از فولاد است. این به این معنی است که سطح دیوار با اندود چوبی نزدیک به دمای هوای محیط باقی می‌ماند نه اینکه گرما را از دستی که آن را لمس می‌کند دور کند - پدیده‌ای که مسئول احساس """""سرد"""" بتن و سنگ است، حتی زمانی که از نظر فنی در دمای اتاق هستند. از نظر عملی، ساکنان اتاق‌های چوبی آسایش حرارتی بالاتری را در دمای پایین‌تر هوا گزارش می‌دهند که می‌تواند مستقیماً به کاهش مصرف انرژی گرمایشی منجر شود.

الوار اندود شده در معماری معاصر

در دو دهه گذشته، پوشش های چوبی دستخوش رنسانس طراحی شده اند که فراتر از احیای پانل های سنتی است. پیشرفت در محصولات چوبی مهندسی شده، ساخت دیجیتال و علم مواد، واژگان جدیدی از اشکالی را باز کرده است که قبلا غیرممکن یا بسیار گران بودند.

چوب تنها ماده ای است که با افزایش سن زیباتر می شود. هوازدگی آن پوسیدگی نیست - بلوغ است.

- کنگو کوما، معمار

فضاهای عمومی در مقیاس بزرگ

بلوغ الوارهای متقاطع (CLT) و الوار چسبانده شده (گلولام) پوشش چوب را در مقیاس های مدنی که قبلاً برای بتن و فولاد اختصاص داده شده بود، فعال کرده است. فرودگاه گاردرمون اسلو - که از زمان افتتاح آن در سال 1998 به طور مداوم گسترش یافته است - از روکش شبکه‌های صنوبر نروژی در سرتاسر سالن‌های خروجی خود استفاده می‌کند و لحظه‌ای غیرعادی از آرامش را در آنچه که طبق تعریف نوعی گونه‌شناسی پر استرس است، ایجاد می‌کند. اقامتگاه دانشجویی Brock Commons در ونکوور، پانل‌های CLT را به‌عنوان صفحات کف سازه‌ای و همزمان به‌عنوان سطوح سقفی قابل مشاهده برای کف زیر استفاده کرد، که پوشش را ساختاری می‌کند - یک ادغام منطقی که هم استفاده از مصالح و هم ضایعات ساختمانی را کاهش می‌دهد.

دقت مسکونی

در مقیاس مسکونی، رویکرد معاصر به پوشش چوبی به جای فراوانی، به محدودیت و دقت تمایل دارد. استودیوی ژاپنی SUPPOSE DESIGN OFFICE به طور معمول روکش سدر را در زاویه 45 درجه نسبت به محورهای اتاق نصب می کند، به طوری که نور طبیعی باعث ایجاد یک سایه پویا در سطحی می شود که از نظر فنی یک سطح صاف است - ماده بدون هیچ گونه قسمت متحرک جنبشی می شود. در جاهای دیگر، استراتژی تک دیواره چوبی جذابیت پیدا کرده است: یک سطح کاج یا بلوط خام در یک اتاق سفید در غیر این صورت، قرار گرفته به عنوان یک لنگر بصری که تمام گرمای یک فضای داخلی کاملاً اندود شده را بدون وزن روانی خود حمل می کند.

پوشش پارامتری و CNC-Cut

ساخت کامپیوتری کنترل سطوح چوبی را به عنوان ابزار صوتی و بصری سه بعدی ممکن کرده است. پانل‌ها را می‌توان به پروفایل‌های انتشاری برش داد که از دنباله‌های ریاضی به دست می‌آیند - برای مثال، پخش‌کننده شرودر - که صدا را دقیقاً پخش می‌کند و در عین حال سطحی با عمق هندسی قابل توجه ایجاد می‌کند. برخی دیگر از حکاکی نقشه کانتور، الگوهای بافت برگرفته از ساختارهای نساجی، یا شکل‌های دانه‌مانندی که به‌طور الگوریتمی تولید می‌شوند استفاده می‌کنند که تشخیص آنها از چوب طبیعی در فاصله غیرممکن است، اما منشا محاسباتی خود را با بررسی دقیق نشان می‌دهند. این سطوح در تقاطع هنر و کد قرار دارند و شاید واقعاً جدیدترین پیشرفت را در تاریخ طولانی پوشش های چوبی نشان دهند.

چوب زغالی و اصلاح شده

تکنیک ژاپنی از شو سوگی بان - الوار زغال‌شونده سطح برای ایجاد یک لایه محافظ غنی از کربن - به طور گسترده در روش معاصر غربی به عنوان یک درمان سطحی جایگزین برای فضاهای داخلی با پوشش چوب استفاده شده است. سطح ذغالی شده به طور چشمگیری رنگ ماده را تغییر می دهد (سیاه عمیق تا خاکستری نقره ای با تغییر عمق سوختگی)، تمایل طبیعی چوب به گاز زدایی را سرکوب می کند و مقاومت در برابر آتش را به طور قابل توجهی بهبود می بخشد. الوار اصلاح شده - چوبی که در یک محفظه بسته در دمای 160 تا 220 درجه سانتیگراد تحت عملیات حرارتی قرار گرفته است و به طور دائم رطوبت سنجی و آسیب پذیری بیولوژیکی آن را کاهش می دهد - با تغییر رنگ ظریف تر و قهوه ای عسلی که به عنوان پیری طبیعی به جای دگرگونی خوانده می شود، دوام مشابهی را ارائه می دهد.

مقایسه سیستم های پوشش چوبی

سیستم های نصب مختلف با اولویت های مختلف پروژه مطابقت دارند. جدول زیر رایج ترین رویکردها را خلاصه می کند.

SystemMovement ToleranceAcoustic PerformanceMaintenance Access تخته های زبانه و شیار خوب - لبه‌های تخته بهم چسبیده و کشویی متوسط - به عمق حفره بستگی دارد کم - تخته‌ها باید به‌طور متوالی برداشته شوند تخته های مخفی میخ خوب - ناخن ها حرکت جانبی را امکان پذیر می کنند متوسط تا خوب کم - برداشتن آن بدون آسیب دشوار است چوب های ثابت با گیره عالی - گیره ها حرکت کامل فصلی را در خود جای می دهند خوب - حفره تهویه شده جذب را اضافه می کند بالا - تخته های جداگانه قابل جدا شدن بدون ابزار پانل های ثابت چسب اتصال ضعیف - سفت و سخت در برابر حرکت فصلی مقاومت می کند کم - بدون حفره بسیار کم - پانل ها معمولاً در هنگام برداشتن از بین می روند سیستم های پانل شناور عالی عالی - حفره مهندسی شده و لایه جذب بالا - پانل ها از زیر لایه جدا می شوند

ملزومات نصب و نگهداری

عملکرد بلند مدت هر داخلی با اندود چوبی بستگی به تصمیماتی دارد که قبل از ثابت شدن اولین تخته گرفته می شود. میانبرهای گرفته شده در مرحله نصب معمولاً پنج تا ده سال بعد به صورت مشکلات زیبایی شناختی و ساختاری ظاهر می شوند.

• سازگاری با محتوای رطوبت: الوار تحویل شده به سایت باید حداقل هفت تا چهارده روز قبل از نصب در اتاق مقصد سازگار شود. رطوبت هدف باید با رطوبت تعادلی (EMC) فضا مطابقت داشته باشد - معمولاً 8 تا 12 درصد برای فضای داخلی گرم در آب و هوای معتدل. تخته هایی که بیش از حد مرطوب نصب شده اند منقبض شده و شکاف خواهند داشت. تخته هایی که خیلی خشک نصب شده اند متورم و کمانش می شوند.
• شکاف های حرکتی: هر تخته ثابت نیاز به فاصله انبساط در انتها و لبه ها دارد. قانون سرانگشتی: به ازای هر متر طول تخته 1.5 تا 2 میلی متر در جهت دانه اجازه دهید. انبساط پنهان به شکاف های قابل مشاهده ترجیح داده می شود - طراحی نمایان می شود یا شکاف های سایه در جزئیات اتصال قبل از شروع نصب.
• حفره های تهویه شده نزدیک دیوارهای خارجی: پوشش چوبی اعمال شده بر روی دیوارهای خارجی باید دارای یک حفره سرویس تهویه شده باشد تا از تراکم بینابینی جلوگیری شود. یک فضای خالی ۲۵ تا ۴۰ میلی متری ایجاد شده با چوب، با مسیرهای هوای شفاف در بالا و پایین، از تجمع رطوبت که باعث لایه برداری و رشد بیولوژیکی در پشت پانل ها می شود، جلوگیری می کند.
• انتخاب پایان سطح: روغن هاردوکس از داخل نفوذ می کند و از آن محافظت می کند، لمس طبیعی را حفظ می کند و به چوب اجازه تنفس می دهد. لاک خشک شده با اشعه ماوراء بنفش مقاومت سایشی عالی را برای سطوح پر تردد ارائه می دهد اما چوب را کاملاً آب بندی می کند. سطوح ناتمام یا دود شده باید حداقل با یک لایه روغن رقیق شده مهر و موم شوند تا تغییر رنگ اولیه ناشی از اشعه ماوراء بنفش تثبیت شود.
• مراقبت مداوم: گرد و غبار را با پارچه خشک یا خیلی کم مرطوب بپاشید. از پاک کردن مرطوب خودداری کنید روغن نافذ را هر سه تا پنج سال یکبار در استفاده معمولی و بیشتر در مناطقی که در معرض آفتاب قرار دارند استفاده کنید. خراش های نقطه ای را با پرکننده موم تطبیق ترمیم کنید. آسیب های عمیق تر را اغلب می توان با سنباده زدن و صاف کردن تخته های جداگانه بدون ایجاد مزاحمت برای همسایگان برطرف کرد.
• مدیریت رطوبت در سرویس: در فضاهایی که دارای گرمای مرکزی هستند، در طول ماه‌های زمستان از یک دستگاه مرطوب‌کننده استفاده کنید تا رطوبت نسبی بالای 40 درصد حفظ شود. قرار گرفتن طولانی مدت در معرض هوای بسیار خشک (زیر 30٪ RH) باعث انقباض بیش از حد و بررسی سطح می شود، به ویژه در فرمت های تخته گسترده و گونه هایی با درجه حرکت بالا.

Sustainability and Carbon Sequestration

در زمینه ساخت و ساز آگاهانه از آب و هوا، پوشش چوبی دارای مجموعه ای از اعتبارات زیست محیطی است که هیچ ماده روکشی دیگری نمی تواند با آنها مطابقت داشته باشد. درختان دی اکسید کربن اتمسفر را در طول عمر رشد خود جدا می کنند و آن را در زیست توده چوبی به عنوان سلولز و لیگنین پایدار قفل می کنند. هنگامی که آن چوب برداشت می‌شود و در محصولات ساختمانی تولید می‌شود، کربن برای عمر مفید مواد - به طور بالقوه یک قرن یا بیشتر در یک کاربرد داخلی که به خوبی نگهداری می‌شود، باقی می‌ماند.

کربن محاسبه شده برای یک متر مکعب معمولی چوب با درجه ساختاری نشان می دهد a سود خالص کربن حتی پس از محاسبه برداشت، پردازش و حمل و نقل: چوب تقریباً 0.9 تن CO2 در هر متر مکعب ذخیره می کند، در حالی که انرژی تولید آن کسری از انرژی مورد نیاز برای تولید حجم معادل بتن یا فولاد است. یک خانه متوسط ​​با اندودهای داخلی چوبی گسترده - دیوارها، سقف ها و نازک کاری های توکار - ممکن است چندین تن کربن را در طول عمر خود جذب کند و خود ساختمان را به یک دارایی آب و هوایی تبدیل کند تا یک بدهی صرف.

این مزایا مشروط به منبع یابی مسئولانه است. الوار از جنگل های دارای گواهی FSC یا گواهی PEFC تحت برنامه های مدیریتی که کاشت مجدد و نظارت بر محیط زیست را الزامی می کند، برداشت می شود و تضمین می کند که کربن جذب شده توسط رشد جدید، کربن آزاد شده هنگام قطع درختان بالغ را جبران می کند. گونه های محلی تولید شده بیشتر انتشارات مربوط به حمل و نقل را کاهش می دهند و تمایل به حمایت از اقتصاد جنگلداری منطقه ای و مهارت های چوب بری سنتی دارند که در غیر این صورت کاهش می یابد.